Για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ελευθερία της έκφρασης, για τη ΧΕΛΙΝ ΜΠΟΛΕΚ

Όταν σε μια χώρα κάποιος άνθρωπος χάνει την ζωή του κάνοντας απεργία πείνας σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Η απώλεια της μουσικού Χελίν Μπολέκ μετά από 288(!) ημέρες απεργίας πείνας στην γειτονική Τουρκία δείχνει ακριβώς αυτό.

Τι το φοβερό ζητούσε η Χελίν με την απεργία πείνας της; Την απελευθέρωση επτά μελών του πολιτικά ταγμένου συγκροτήματος Grup Yorum που έχουν συλληφθεί και στο οποίο συμμετείχε και η ίδια, την απόσυρση των ενταλμάτων σύλληψης εναντίον άλλων μουσικών, και να επιτραπεί στο συγκρότημα της να κάνει ξανά συναυλίες.

Είναι φανερό ότι για το καθεστώς Ερντογάν αυτά τα αιτήματα εκλαμβάνονται σαν απειλητικές για την ύπαρξη του επαναστατικές αλλαγές, γι αυτό και άφησαν την Χελίν να καταλήξει, και γι αυτό επίσης η τουρκική αστυνομία «χτύπησε» βίαια και στην κηδεία της, με δακρυγόνα και κανόνια νερού.

Αυτά τα πρωτοφανή που πέρασαν εντελώς απαρατήρητα και δυστυχώς αποσιωπήθηκαν από τα συστημικά ΜΜΕ της χώρας μας, επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι η σημερινή Τουρκία είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικό κράτος, όπου η αντίθετη πολιτική άποψη τιμωρείται με εξόντωση του «αντιπάλου».

Βέβαια πέρασαν απαρατήρητα και στην υπόλοιπη Ευρώπη λόγω κορονοϊού, άλλωστε οι ηγεσίες κάποιων ευρωπαϊκών χωρών, όπως πχ της Γερμανίας και Ιταλίας, δεν θα είχαν καμία διάθεση να διαταραχθούν οι εμπορικές σχέσεις των χωρών τους με την Τουρκία για ένα τόσο «ασήμαντο» θέμα.

Για τους Οικολόγους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Είναι από τα θεμέλια του κράτους δικαίου και του πολιτισμού μας και πρέπει να διαφυλάσσονται σαν κόρη οφθαλμού.

Η ΕΕ σαν κεντρικός παράγοντας στην περιοχή θα πρέπει να πιέσει ουσιαστικά την τουρκική ηγεσία για να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, και όχι μόνο, καθότι χωρίς δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα και δημοκρατική ανάπτυξη, που μην ξεχνάμε, αποτελούν βασικές πολιτικές επιδιώξεις της ΕΕ.